Η Ιστορία με τις Ακρίδες – από τη Marsha Dunn Klein

Η Ιστορία με τις Ακρίδες – από τη Marsha Dunn Klein

Θα ήθελα να σας πω μια ιστορία για… ακρίδες. Ναι, ακρίδες.
Όταν τα παιδιά μου ήταν 10 και 13 χρονών, πήγαμε στην Οαχάκα, στο Μεξικό, για ένα πρόγραμμα πλήρους εμβάπτισης στην ισπανική γλώσσα. Θα μέναμε εκεί έναν ολόκληρο μήνα. Ζούσαμε με μια τοπική οικογένεια, η οποία μας παρείχε δωμάτιο και φαγητό, πράγμα που σήμαινε ότι για περίπου έναν μήνα θα έπρεπε να τρώμε φαγητά που τα παιδιά μου δεν γνώριζαν καθόλου.

Και, ως η μαμά που είμαι, είπα: «Ξέρετε, παιδιά, πρέπει να τρώμε ό,τι μας προσφέρεται. Πρέπει να είμαστε καλοί φιλοξενούμενοι και δεν γίνεται να κάνουμε τους δύσκολους στο φαγητό».
Και έτσι, για έναν μήνα, φάγαμε κάθε είδους καινούρια φαγητά. Δεν φάγαμε το ίδιο πιάτο δύο φορές. Ήταν υπέροχα, και τα παιδιά μου έτρωγαν οτιδήποτε μας προσφερόταν — ακόμη και φαγητά που, όταν επιστρέψαμε σπίτι και έφτιαξα τις ίδιες συνταγές, δεν ήθελαν ούτε να τα δοκιμάσουν!

Ήμασταν λοιπόν ενθουσιασμένοι που ζήσαμε με αυτήν την οικογένεια και σταθήκαμε καλοί φιλοξενούμενοι.

Όμως, την ημέρα πριν φύγουμε, η οικοδέσποινα μάς είπε: «Yo tengo una sorpresa». Είπε ότι είχε μια έκπληξη για εμάς. Δεν καταλάβαινε καθόλου αγγλικά, και εμείς ακόμη μόλις αρχίζαμε να καταλαβαίνουμε τα ισπανικά. Τη ρώτησα λοιπόν: «Τι είναι;» και εκείνη είπε: trampolinas.
Δεν είχα ιδέα τι σήμαινε αυτό. Το έψαξα στο μικρό ισπανικό λεξικό μου και έγραφε: ακρίδες.
Τη ρώτησα «πού είναι;» και έφερε ένα μεγάλο μπολ. Ένα μπολ γεμάτο ακρίδες.

Και άρχισα να ανησυχώ λίγο.
Ευτυχώς, όμως, ήταν νεκρές — κάτι που ήταν καλό — γιατί ξέρω ότι σε κάποιες χώρες ο κόσμος απλώς μαζεύει έντομα από το έδαφος και τα τρώει… ή τουλάχιστον έτσι λέει η φήμη.
Τουλάχιστον λοιπόν αυτές ήταν νεκρές. Μύριζαν λίγο σκόρδο, όμως μέσα στο μπολ υπήρχαν… κομμάτια. Κεφάλια, κεραίες, πόδια, σώματα, μάτια — κομμάτια παντού.
Και τα παιδιά μου με κοιτούσαν σαν να μου έλεγαν: «Μαμά, τώρα θα κάνεις αυτά που έλεγες. Πας πρώτη».

Ρώτησα λοιπόν την οικοδέσποινα: «Πώς το τρώμε αυτό;»
Πήρε μια τορτίγια, έβαλε επάνω γκουακαμόλε, πήρε μια χούφτα από αυτά τα κομμάτια, την τύλιξε σαν τάκο… και την έφαγε. Χα!

Εγώ… εντάξει, μου αρέσουν οι τορτίγιες και μου αρέσει το γκουακαμόλε.
Πήρα λοιπόν τη δική μου τορτίγια, έβαλα πολύ γκουακαμόλε — πάρα πολύ — και έβαλα ένα μικρό κομμάτι στο κέντρο. Τύλιξα το τάκο. Το έφαγα. Έζησα. Χα!

Αλλά αυτό δεν ήταν παιχνίδι. Ήταν το μεσημεριανό μας. Το μοναδικό μεσημεριανό που θα είχαμε.
Κι έτσι, στην τέταρτη «γεύση ακρίδας», είχα μια μικρή «συστάδα» από κομμάτια. Όχι μια μεγάλη χούφτα όπως εκείνη, αλλά σίγουρα μια συστάδα — τραγανά κομματάκια μέσα στο γκουακαμόλε μου. Και τα κατάφερα.

Και συνειδητοποίησα ότι ήμουν αρκετά περήφανη με τον εαυτό μου. Δεν πνίγηκα, δεν έκανα εμετό, το άντεξα. Και το κάναμε μια αστεία εμπειρία: τα παιδιά μου το δοκίμασαν, γελάσαμε, έγινε κάτι ευχάριστο.

Αργότερα όμως, ως θεραπεύτρια σίτισης, κατάλαβα κάτι σημαντικό:
Έκανα ακριβώς αυτό που κάνουν πολλά ανήσυχα – με τη σίτιση –  παιδιά όταν δοκιμάζουν νέα τρόφιμα.

Πρώτον: είχα «πρόβα».
Είδα κάποιον να το τρώει.
Μύρισα το φαγητό και πήρα μια ιδέα.
Το άγγιξα πριν το βάλω στο στόμα μου.
Αυτές ήταν όλες «πρόβες».

Δεύτερον: το συνδύασα με κάτι που γνώριζα.
Γνώριζα τις τορτίγιες.
Γνώριζα το γκουακαμόλε.
Έβαλα την ακρίδα κρυμμένη μέσα σε κάτι οικείο, ώστε η εμπειρία να είναι μικρή και ελεγχόμενη… όχι τρομακτική.

Και το πιο σημαντικό:
Έβαλα τη γεύση στο στόμα εγώ, με τον ρυθμό που άντεχα.
Λίγο με πολύ γκουακαμόλε.
Μετά λίγο περισσότερο.
Και άλλο λίγο.
Ο ρυθμός μου ήταν αυτός που το σώμα μου μπορούσε να αντέξει.

Σας λέω με σιγουριά: αν κάποιος μου έβαζε μια κουταλιά γεμάτη ακρίδες, μου έλεγε «άνοιξε το στόμα» και τις ακουμπούσε πάνω στη γλώσσα μου, θα έκανα εμετό. Σίγουρα.

Κι έτσι κατάλαβα ότι, όταν δουλεύουμε με παιδιά που είναι ανήσυχα με το φαγητό, πρέπει να τους δίνουμε «πρόβες». Να βλέπουν πρώτα τι ζητάμε. Να δοκιμάζουν με μικρούς, πολύ μικρούς τρόπους. Να έχουν τον έλεγχο του πότε και του πώςθα βάλουν τη γεύση στο στόμα τους. Είναι οι μόνοι που ξέρουν πόσο έτοιμο είναι το σώμα τους.

Και αν θέλουμε η δοκιμή νέων τροφών να είναι θετική εμπειρία, πρέπει να λάβουμε όλα αυτά υπόψη.

Έτσι, αυτό που λέω στους γονείς παιδιών που αγχώνονται με το φαγητό είναι:
Σκεφτείτε το νέο φαγητό που προσφέρετε στο παιδί σας σαν μια “ακρίδα”.
Και θα το παρουσιάσετε με τρόπο που είναι πιο πιθανό να το αντέξει.

Καλή επιτυχία με τις… ακρίδες σας.

Marsha Dunn Klein