Ως γονείς, φροντιστές ή θεραπευτές, είναι συχνό να βλέπουμε ένα παιδί να απομακρύνει ένα πιάτο με μπρόκολο – ή οποιαδήποτε άλλη άγνωστη τροφή – για πολλοστή φορά. Είναι φυσιολογικό να απογοητευόμαστε και να σκεφτόμαστε ότι απλώς δεν θα το φάει ποτέ. Όμως υπάρχει μια ενθαρρυντική αλήθεια: μπορεί να χρειαστούν 15, 20 ή και περισσότερες εκθέσεις σε μια τροφή μέχρι το παιδί να δεχτεί να τη δοκιμάσει. Και αυτό θεωρείται απολύτως φυσιολογικό.
Το φαγητό μοιάζει με μια απλή διαδικασία: ανοίγεις το στόμα, δαγκώνεις, μασάς και καταπίνεις. Για πολλά βρέφη, νήπια ή και παιδιά προσχολικής ηλικίας, όμως, είναι ένα σύνθετο ταξίδι γεμάτο αισθητηριακές και συναισθηματικές προκλήσεις.
Το παιδί χρειάζεται πρώτα να ανεχτεί την τροφή στο πιάτο του, μετά να την αγγίξει και μόνο σταδιακά να φτάσει στο σημείο να τη βάλει στο στόμα του. Μπορεί η μυρωδιά, η υφή ή ακόμα και το χρώμα της να του φαίνεται υπερβολικό. Ίσως του θυμίζει κάτι που δεν του άρεσε. Ίσως το μπρόκολο να είναι «πολύ πράσινο» και αυτή την περίοδο να απορρίπτει ό,τι έχει χρώμα πράσινο.
Το κλειδί για να βοηθήσουμε το παιδί να εξοικειωθεί με νέες τροφές είναι η ήπια και σταθερή επανάληψη. Η συνεχής παρουσία μιας τροφής στο πιάτο – χωρίς πίεση – συχνά κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο «ποτέ» και στο «όχι ακόμα».
Αντί να επιμένετε να φάει «έστω μια μπουκιά», μπορείτε να δοκιμάσετε:
Να συμπεριλάβετε την τροφή στο πιάτο, χωρίς προσδοκίες.
Να τη φάτε εσείς μπροστά του, λειτουργώντας ως θετικό πρότυπο.
Να τη σερβίρετε σε πολύ μικρή ποσότητα, ώστε να μην νιώθει πίεση.
Να τη συνδυάσετε με αγαπημένες τροφές, ώστε να νιώθει ασφάλεια.
Ο στόχος δεν είναι να «ξεγελάσουμε» το παιδί να φάει, αλλά να του δώσουμε χώρο και χρόνο να δημιουργήσει θετικές συνδέσεις με το φαγητό.
Αν σταματήσουμε την προσπάθεια μετά το πρώτο «όχι», ίσως να στερήσουμε από το παιδί την ευκαιρία να μάθει να του αρέσει αυτή η τροφή. Μια τροφή που απορρίπτει σήμερα, μπορεί να γίνει η αγαπημένη του σε λίγους μήνες. Αλλά αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν του δώσουμε την ευκαιρία να τη γνωρίσει ξανά και ξανά.
Σκέψου το όπως στη φωτογραφία της σελίδας Feeding Littles: πολλά «ΟΧΙ» στη σειρά… και μετά, τελικά, ένα «ΝΑΙ». Ένα «ναι» που έρχεται μέσα από συνέπεια, σεβασμό και κατανόηση.
Το φαγητό δεν είναι μόνο βιολογική ανάγκη – είναι επίσης μια αισθητηριακή και συναισθηματική εμπειρία. Πολλά παιδιά, ειδικά όσα έχουν αυξημένη αισθητηριακή ευαισθησία, χρειάζονται υπομονή, εμπιστοσύνη και στήριξη για να αισθανθούν ασφάλεια γύρω από νέες τροφές.
Οπότε, την επόμενη φορά που το παιδί σου πει «όχι» στο μπρόκολο (ξανά), θυμήσου: μαθαίνει. Και μπορεί σήμερα να μην το φάει, αλλά ίσως αύριο πει το πρώτο του “ναι.”
EL 
EN